Deze film is een reconstructie van een waargebeurd verhaal.
De getoonde plaatsen en evenementen zijn hetzelfde
waar tien jaar geleden Catherine Miles Armstrong
haar angstaanjagende avontuur beleefde.
Tegenwoordig woont Catherine in London.
Uiteindelijk vertelde ze haar zorgvuldig bewaarde geheim aan een Britse journalist,
en gaf hem toestemming om deze film te maken.
Mevrouw Armstrong, hoe zit het met Umukai?
Wat is hij nu voor u? Bent u hem vergeten?
Is hij alleen nog een vage herinnering voor u? Nee.
U zei dat er een tijd was dat u verliefd op hem was...
was dat omdat hij u gered heeft? Het was meer dan dat.
Waarom is hij weggegaan en heeft hij u verlaten?
Deze wereld is anders. U zegt dus dat hij een Indiër was en dit de wereld is van de blanke man?
Omdat deze wereld gevaarlijker dan die van hem was.
Ik denk dat hij wel gelijk heeft.
En nu over uw proces?
Het was verschrikkelijk. Ik voelde me verlaten in de rechtzaal.
Blanke Slavin Geweld in het Amazonegebied
De rechtbank is nu in sessie, Opstaan.
Gaat u zitten, alsjeblieft.
Klerk, lees de beschuldigingen tegen de beklaagde.
De Staat Amazonas tegen Catherine Miles,
beschuldigd van de met voorbedachte rade op de moorden op Jose en Mary De Vega
onder artikelen 25 en 91 van het wetboek van strafrecht.
Hoe luid het vonnis. Niet schuldig.
Mijn Cliënt verkeerde in noodlottige omstandigheden, Edelachtbare.
Goed. Catherine Miles, vertel ons aljeblieft hoe u hier bent gekomen.
U was een student in London, toch? Ja, Edelachtbare.
Ik had net vrij van school en wilde terug naar mijn familie
in het Amazonegebied om daar de zomervakantie door te brengen.
Mijn vader en moeder beheerden daar een aantal rubber plantages
vlabij de Fuentes rivier, waar ik geboren ben.
Toen ik de leeftijd had om naar school te gaan
werd ik eerst naar de Staten gestuurd en daarna naar London.
Maar iedere zomer wilde ik terug om hun te bezoeken
en om al die prachtige plekken weer te zien die ik nog kon als kind.
Ik heb het altijd gezien als een immens groen paradijs,
waar ik kon rennen en vrij zijn dan op welke plek dan maar ook.
Was u zich toen ervan bewust dat de jungle
vol stammen zit met Kannibalen en Koppensnellers?
Ja, maar die vormde toen geen gevaar voor mij.
Vertelt u verder.
En toen... was er een feest
voor mijn verjaardag, toen ik arriveerde.
Ik was die dag 18 geworden.
We hadden een hele leuke tijd en ik ben nog nooit zou blij geweest.
Gefeliciteed, lieverd.
je moet me en je oom excuseren, Catherine.
Wij zijn de arme familie en konden ons geen geschenk veroorloven.
Dat moet u niet zeggen. Oh, maar het is toch zo.
Maar we hebben één ding, je nu bij ons bent
en in onze hart. Oh, dank u wel.
En julie in de mijne.
En met al deze prachtige liefde kunnen we dit leukste meisje
van de Amazone de hand kussen
Welkom terug, Catherine. Dank u wel.
Vervolgens hadden mijn oom en tante iets geplant voor de volgende dag.
Op mijn vaders boot. We gingen picknicken.
Het leek een perfecte dag te worden
en ik was nieuwschierig naar de boot die mijn vader nodig had.
Het is een mooie dag voor een picknick!
Julie moeten de andere boot nemen, ik volg julie met de deze
ik moet nog iets checken. Zoals je wilt.
Denk je dat er genoeg benzine in zit? Dat heb ik al laten checken.
Hoelang duurt het voor er hulp komt? Die helicopter gaat met julie mee.
Wat doet die helicopter hier, papa?
Dat is de nieuwe onze postdienst, die is gestart nadat jij was geland.
Als hun op het water landen dan pikken wij het op.
Kan hij niet dichterbij komen? Nee dat mag niet van de overheid hier.
Hallo, meneer Miles. We hebben een hoop post voor u vandaag.
Ze vervoeren onze post en patrouilleren tegelijkertijd.
Is Catherine back? She must be a real lady now!
U heeft een groot pakket uit Duitsland, we brengen het over een paar dagen.
Breng het op de terugweg! Ze kunnen u niet horen, papa?
We hoorde dat u vakantie viert met uw famile, meneer Miles?
Uw mooie dochter is overgekomen vanuit Engeland, toch?
De volgende keer moet u uw dochter meenemen want zij is echt een prachtige jong vrouw nu.
En we hebben niet vaak de kans om mooie blondjes te zien hier.
Nou, tot ziens. Wij gaan weer terug naar de basis.
Ik zie u over twee dagen weer.
Het is echt een mooi cadeau, papa.
Ik vind het een beetje triest, maar je weet wat je moeder mooi vind.
Je hebt niet veel keuze in Ciudad Rodaz
en ik vind het mooi. Ja, het is echt prachtig.
ja zoals dat verondersteld wordt... het doet mij aan de dood denken.
Het leven is alleen waar we ons zorgen om moeten maken.
dat is leuk om te vertellen.
Dat is een les die ze heeft om te leren.
Ze moet ook om haar ziel denken. Luister naar mij mijn kleine meisje.
Wat je ook doet, geniet ervan.
Goede of slechte tijden... geef het leven nooit op, wat de prijs ook is.
Leef, Cathy. Dat is het enige wat telt. Wat er ook op je af komt.
Sinds mijn zus en haar man voor ons zijn komen werken
hebben zij altijd een knecht bij hun.
Ik zei nog stuur ze naar thuis, maar ze namen ze toch mee voor de picknick.
Waarom heb jij het niet gedaan dan, jij was bij ze in het dok.
Hoe dan ook, wat maakt het uit, ze worden er blij van.
Hun kunnen de plek niet beter dan mij. Maar hij is altijd daar geweest.
Ja, maar toen beheerde hij het alleen.
En ik denk dat hij niet veel verstand van zaken heeft.
Toen iedereen op gaf zag hij toekomst in de doodskisten.
En nu werkt hij voor ons. Ik weet zeker dat hij weet hoe
hij een plantage moet beheren. Geloof me.
Hij kan dat makkelijk zonder ons. nee, er is geen twijfel over mogelijk.
Oh, ja? en waar gaan we dan niet weg?
Ik weet zeker dat jouw zus en haar man dat leuk zullen vinden.
Daarom werken we zij hard.
Er zijn daar mensen in de jungle. Hoe kan je dat nu zeggen.
Dat zou mijn zus leuk vinden.
De baas zijn van 6000 hectare land?
Ze weten niet eens hoeveel mijl water hier is.
Ik zal het ze later vragen, kijken wat ze zeggen.
Ging u ver de rivier over die dag? Ja, dat gingen we.
Er is daar een groot deel van de jungle dat nog steeds nooit ontdekt is.
Hoe kan je praten om deze plek te verlaten.
Het is immoreel hier.
Ik denk dat ik de grote stad wel heel lang zou kunnen verlaten.
Oh, ik dacht dat jij een mode ontwerpster of musicus wilde worden?
Trouwens, heb jij je fluit bij je? Haar fluit? oh, nee!
Mischien wil ik hier bij julie blijven.
Ik wil niet terug naar Engeland en en julie achterlaten als twee stukken ijs.
Met ijs bedoel je zeker mijn zus en haar man.
Oh, ik heb een idee. Waarom gaan we samen niet naar Londen met Cathy.
Geweldig, dat is fantastisch.
Hé, luister naar mij, julie twee.
Hé, ik heb goed nieuws. Pap en mam gaan met mij mee naar London in september
we gaan allemaal samen wonen. en nu hebben we genoeg tijd
om samen door te brengen en ik heb mijn eigen kamer.
Heeft u ooit geweld gepleegd voor deze dubbele moord
tegen de indianen van uw plantage? Ik maak bezaar, Edelachtbare!
De vraag is tendinitis en om mijn cliënt te hervatten.
Bezwaar. Het bezwaar blijft staan.
Hé, dat wil ik horen.
Zet hem wat zachter, wil je. Oké.
Wil je een spiegel hebben. Dank je.
Je ziet er prachtig uit, lieverd.
Ik denk dat ik hier ga stoppen, deze plek ziet er goed uit.
Mama! Ethel!
Ren, Catherine, ren!
Waarom probeerde je niet te ontsnappen toen je alleen aan je arm gewond was?
Dat kon ik niet. Ik was verlamd door de pijlen van de Curare-indianen.
Het gif dood je niet meteen namelijk.
En ik kon alle vreselijke dingen horen en zien wat de Curare deden.
Maar ik kon zelfs geen vinger bewegen en kon nauwelijks ademen.
Waarom probeerde je niet te ontsnappen toen het effect van het Carare gif verdwenen was?
Het was niet alleen het gif dat mij verlamde, Edelachtbare.
Ik was ook in een shocktoestand.
Hij herinnerde zich dat ik zag hoe ze het hoofd van mijn vader en moeder afsneden.
Ik was gespannen zonder wil.
En dat bleef ik een lange tijd.
Ik gedroeg me als een machine. Ik overleefde door instincten
Ik had niet het gevoel dat ik het grootste deel van de tijd in leven was.
Mevrouw Miles, kunt u het Hof vertellen wat er is gebeurd toen u aangevallen werd door de Tamuri-stam?
Ja. Het duurde niet lang voor we werden aangevallen door de Tamuri.
Dat betekent geesten met wit geverfde gezichten en gebruiken het geluid van de bomen.
Het zijn Cannibalen, en vijanden van de Guaimira.
Nog steeds niets? Nee, we hebben nog steeds geen teken van leven gevonde.
Het is al een week geleden, er moet toch ergens een spoor zijn.
Ze moeten de woonboot hebben meegenomen.
Ik zag het niet liggen toen ik ze dat pakketje op woensdag bracht.
Helicopter aan de basis. We hebben de woonboot gevonden. Het zit vast aan de rand van de rivier.
Het ziet er verlaten uit.
We zien twee lichamen op het dek. Er is geen teken van leven.
Wat is je positie. 20 mijl ten Westen van de watervallen op de Orinoco-rivier.
Ga naar beneden en controlleer het, over.
Helicopter aan de basis. Ik zie twee lichamen, het is verschrikkelijk.
Ze zijn afgeslacht. Stuur de Politie en de Lijkschouwer.
Ok, kom op. God, wat een stank.
Roep het hoofdkwartier op.
Doe het snel, julie kunnen zelf in gevaar zijn.
Kom hier, Dokter.
Dit zijn het Miles echtpaar, toch?
Kom met die brancard.
Ik vraag mij af waar hun dochter is Die zal vroeg of laat wel komen opduiken.
Als ze haar nog niet hebben opgegeten. Hou dat vast.
Wist je hoeveel dagen je in de jungle liep? Nee, Edelachtbare.
De tijd leek voor mij stil te staan... mijn voeten zullen door geen van hun bloeden.
Op een ochtend bereikten we het Guaimira dorp die bestond uit één grote ronde hut die ze samen gebruikten.
Ze noemden het de Shapun.
Was je een Umukai's prooi toen je zijn dorp bereikte.
Nee, het was Rumuani, de chef, die besloot wie wat kreeg
volgens de geschenken die ze hem aanboden.
Umukai was jong en arm, maar hij was de sterkste en beste jager van de stam.
Zelfs Rumuani respecteerde hem.
Ik denk dat hij daarom het leven van mijn vader liet houden.
De Rumuani zagen mij als een vreemd dier, met mijn haar zo geel als maïs
en mijn huid zo wit als die van een pasgeboren tapir.
Ik rook ook anders dan hun vrouwen, dus ik werd gewassen en besmeurd met walgelijke dingen die hun gebruikten.
Ik schaamde me toen ze mijn naakte lichaam overal aanraakten,
maar ik deed het of ik in trance was.
Hebben ze je pijn gedaan die dag?
Nee, niet meteen. Niet fysiek.
Ze namen me naakt als een dier mee naar het centrum van de Shapun
Waar het Opperhoofd en de hele stam samen waren.
Fameteri, de rijkste man van het dorp, en niemand anders kon aan het Opperhoofd alles aanbieden.
Ik begon me te realiseren in welke val ik terechtkwam.
Ik herriner me dat ik geruild werd voor een gans...
een klein soort varken dat hun een waterhond noemen en een schildpad.
Maar heb je de Mukaia geen aanleiding gegeven om jou te helpen?
Ik wist nergens van. Hij deed het uit zich zelf.
Omdat hij niets te ruilen had gaf hij zijn wapens, mijn kruis
en bood hij zichzelf als slaaf aan
Fameteri weigerde zijn offers en Umukai daagde hem uit voor een gevecht.
Maar Fameteri accepteerde dat ook niet.
Ik begon het vreselijke lot te voelen dat mij te wachten stond.
Nee! Nee!
Nee! Laat me los!
Nee, ik smeek het je! Nee! Laat me los!
Fameteri stopte toen hij besefte dan ik nog maagd was.
Hij en de vrouwen waren verbaasd en amuseerden zich,
want de stam ontmaagt elk meisje wanneer ze de leeftijd van 4 jaar bereiken.
Ik vraag de beklaagde om bij de feiten te blijven, ze zijn niet relevant.
Nee, Edelachtbare. Ze helpen bepalen wat mijn cliënt heeft meegemaakt.
Gaat u verder merouw Miles.
Ik voelde me zo vernederd en ik wilde dood...
maar toen hoorde ik mijn vader's laatste woorden.
Geef het leven nooit op, wat de prijs ook is.
Leef, Cathy. Dat is het enige wat telt.
De je bent niet verkracht door die man, Fameteri?
Nee. In feite behandelen de indianen mij als een kind
en lieten mij soms alleen.
Op een ochtend probeerde ik weg te rennen.
Ik wilde ontsnappen, maar ik wist niet waar ik heen moest.
Er was niets dan één grote jungle om mij heen,
maar ik rende zo hard mogelijk om uit die groene hel weg te komen.
Maar had je de mogelijkheid wel om alleen te overleven in het midden van de Amazone-jungle.
Nee, Edelachtbare, dat heb ik u al verteld. Ik reageerde instinctief.
Het enige wat ik kon bedenken was te vluchten van die beesten en de bomen van die plek.
En ik was zo uitgeput... van de angst en het kwaad dat ik overal zag.
Het leek erop dat ik in een nachtmerrie leefde.
Het vreemde was dat ze mij achtervolgde terwijl ik probeerde te ontsnappen.
Nadat je opnieuw was gevangen genomen, bent u toen ook misbruikt?
Ja, ik werd die dag misbruikt.
Ik werd teruggebracht naar het dorp en naar hun hut gebracht
waar ik gedwongen werd om de meest brute mishandeling te ondergaan.
Later begreep ik wat ze me aandeden, geen marteling was
maar een openbaring's ceremonie die hun vierde.
Nu werd ik beschouwd als een vrouw
en Fameteri kon zijn rechten met mij uitoefenen, nu het taboo van mijn maagdelijkheid was verwijderd.
Nadat mij een drankje was aangeboden, wat hun het vruchtbaarheidswater noemen, ik weigerde
en werd meegenomen naar de hut van Fameteri.
Heb je jezelf niet verzet? Ik was machteloos.
Ik probeerde opnieuw te ontsnappen maar dat lukte niet.
Ging hij de uitdaging aan voor zijn materiële trots?
Het was meer dan dat. Hoe weet je dat?
Dat kon ik zien. Ik wist het.
Maar hij wilde niet voor mij vechten.
En jij wilde dat hij dat deed? Ja.
Maar hij was een koppensneller, hij heeft jouw ouders vermoord.
Dat weet ik. Het is moeilijk te verklaren
Ik haatte hem wat hij gedaan heeft, maar ik haatte Fameteri nog meer.
Het was weerzinwekkend.
En ik voelde alsof ik iets wist over Umukai.
Het was alsof ik hem kende.
En ik moet bekennen dat ik wilde dat hij de winnaar was.
Kom... je ben nu een vrouw van Umukai.
Jij... jij spreekt Engels?
Ja... ik spreek een klein beetje.
Jij... bent een vrouw van mijn broer nu.
Je verwacht dat wij geloven dat een wilde in het midden van de jungle Engels sprak?
Luamari was Umukai's zus en ze is opgevoed in een Amerikaanse missie
toen ze 7 jaar was.
Later werd ze teruggenomen door haar stam.
Die avond de familiebegrafenis.
De hele stam kwam samen in het centrum van het dorp rond een enorm vuur waar ze zijn lichaam cremeerden.
Ik begon al mijn zintuigen en realiteit in de tijd,
misschien was ik in de ban van deshanti
en het onaangenaame waar ik naar keek.
Dagen leken weken, en het enige wat ik dacht was te ontsnappen.
Ik kon nooit de juiste gelegenheid vinden om mijn plan uit te voeren.
Ik werd inmiddels beschouwd als Umukai's vrouw
In mijn vrije tijd speelde in fluit dat was gemaakt van bamboe.
Heeft u ook uw taken voor uw Umukai vervuld?
Bezwaar! Het is lasterlijk tegen mijn cliënt.
Dat is al gedaan, dat is genoeg.
Bezwaar is goedgekeurd, de beklaagde hoeft niet te antwoorden.
Ik wil antwoorden, Edelachtbare.
Umukai respecteerde mij en hij heeft nooit geweld tegen mij gebruikt.
Nee, raak me niet aan. Ik haat je. Blijf van me af, ik haat je.
Toen begreep ik dat hij me alleen wilde insmeren met zalf tegen insecten.
Het was mijn plicht hem te haten.
Doordat hij je ouders heeft aangedaan?
Maar zat je niet opgesloten als een gevangenen?
Nee, ik had dezelfde vrijheid als de andere vrouwen.
Bovendien kon ik gaan en staan waar ik wilde, ik had geen kaart of boot
ik had mezelf aangepast aan hun gebruiken en begon net als zij te leven.
Muziek was het enige wat mij op de been hield.
Toen we de hut passeerde met de veroverde trofeeën
zag ik overal de hoofden van mijn ouders
wat ook maar een hoofd voor de Indianen was werd vervangen door woede.
Ik haatte ze allemaal, zelfs de kinderen.
Ga weg, julie kleine monsters. Ga weg.
Is Garagueri altijd zo geweest?
Nee, hij is sterk, hij is een krijger.
Hij brak zijn been.
Nu lijkt hij op een vrouw, hij helpt vrouwen.
Hij is verdrietig, hij is klaar.
Hij wil dood.
De mannen gaan nu op jacht.
Langzaam als een schildpad.
Waar gaan ze heen? Ze jagen op Tamuri.
Oh, de stam herroepen de geesten? Ja.
Maar er zjn daar Cannibalen. Ja, zij zijn slecht.
De stam gaat vechten tegen Tamuri.
Umukai is een grote krijger, hij gaat winnen.
Waarom slaap je niet met hem?
Hij houdt van je? Ik wou dat ze hem vermoordden.
Tijdens onze menstruatiecyclus werden we weggestuurd en moesten we in een boom wonen, apart van de mannen.
We konden geen eten bereiden en dingen doen wat we normaal deden.
Alles werd naar ons toe gebracht.
We waren in die tijd taboe omdat we niet vruchtbaar waren.
Ik gebruikte die dagen om de taal van de Tamuri te leren spreken.
Dat was veel later.
Ik bleef denken aan te ontsnappen, maar ik moest heel voorzichtig zijn
want ik had gehoord dat waneer een vrouw haar man verraade, de straf genadeloos zou wezen.
Adari is slecht, zij slaapt met een andere man.
Dan lijkt het erop dat je een oordeel hebt geveld.
In ieder geval psychologisch.
Niet helemaal. Er was nog steeds iets vreselijks dat me geobsedeerd had.
Tijdens een van die isolatieperiodes...
deed ik iets dat de Curare gewoonlijk met de dood zou bestraffen als ze mij betrapten.
Maar ik moest doen, ik werd gek.
Die gruwelijke trofeeën hadden me zolang achtervolgd.
Ik begon langzaam aan te vergeten dat ze deel uitmaakten van de lichamen van mijn vader en moeder.
Het leken meer vreemde dode objecten, een gruwel die mijn gedachte beïnvloedde.
Ik moest het doen, ik moest ze voor altijd begraven.
Ik kan nog steeds het gehuil van die arme kreupele horen
en die vreselijke klappen die hij kreeg, vanwege mij.
Hij had te taak als bewaker van de trofeeën.
Hoewel hij wist dat ik ze gepakt had heeft hij niets gezegd, zelfs niet tegen Umukai.
De stam dacht dat ze gestolen waren door de Tamuri
toen Garagueri lag te slapen.
Ik besloot om te kijken wat ik kon om Garagueri's been te laten genezen.
Hou hem vast. Hou hem hier en hier vast.
Bij zijn schouders. Luamari?
Bijt op deze stok, Garagueri.
Edelachtbare, de beklaagde probeert de sympathie van de rechtbank te winnen
door al deze onwaarschijnlijke woorden van een barmhartige Samaritaan te zeggen.
Bezwaar. Heel goed.
Wil de beklaagde zich alsjeblieft vast houden aan de meest opvallende feiten.
Ze waren allemaal belangrijk voor mij.
Alles wat mij daar is overkomen heeft mij geraakt
Bijvoorbeeld toen Adari werd betrapt met haar minnaar.
in onze samenleving zal zoiets alleen de oorzaak zijn van de echtscheidingsproblemen.
Maar voor hun betekent het de dood.
Dood op de meest gruwelijke manier.
Haar minnaar werd aan zijn voeten vastgebonden en zijn gezicht werd bedekt met honing.
Adari werd eerst gewassen om haar zonden weg te nemen en toen
werd hij voor dood achtergelaten, opgeofferd aan Tupan, de riviergod.
De man zijn gezicht werd opgegeten door insecten en ging dood.
Nee, wacht. Wat doen julie.
Geef haar een peddel mee. Ze heeft op z'n minst een kans om op deze manier te overleven.
Nee! Ik ben het hier niet mee eens.
Dit is verschrikkelijk. Ze verdiend het niet om op deze manier dood te gaan.
Adari!
Spring, nu! Zwem!
Adari!
Nee!
Nu wist ik wat er zou gebeuren als ik Umukai zou verlaten.
Ik zou doodgaan, vermoord door de Guaimira's of door beesten in de jungle.
Maar ik begon ook te bedenken dat hij de de enige was
om mij te helpen ontsnappen uit die hel.
Geef het aan mij, wees niet bang.
Heeft die onverwachte genezing jou en je relaties met deze wilden geholpen?
Ja, heel veel, Edelachtbare.
Ze geloofde dat ik magische krachten had.
Ik was meer dan ooit verbonden en...
het verlangen naar wraak op Umukai, de moordenaar van mijn ouders te vergeven werd sterker.
Aan de andere kan begon hij zich steeds vriendelijker tegen me te gedragen.
Hoe was je je ervan bewust geworden dat Umukai jou niet zoals die andere vrouwen in de stam beschouwde?
Er waren verschillende kleine dingen die hij deed.
één keer maakte hij een bloemenkrans voor mij,
dat is ongewoon voor een krijger als hem.
Maar ik was onbewogen, want ik kon vergeten dat hij degene was die hij mijn ouders vermoord heeft.
Dank u, mevrouw Miles.
Miss Miles, bent u een christen? Ja.
Heeft u dan niet tot God gebeden voor hulp en troost?
Ik zei toch dat ik eerst een automaat was, ik was de hele tijd depressief.
Ik begon langzaam aan weer normaal te worden
maar het enige wat ik in mijn hart voelde was bitterheid.
Voor alles en iedereen om me heen... zelfs God bracht ongeluk.
Maar later kwam God naar mij toe en ik zag hem overal
in die ongerepte wereld die mij omringde.
Ja, hij hielp me om te overleven, maar zelfs God kon mij daar niet uit krijgen.
Hoe bracht je de tijd door? Was je altijd in het dorp?
Nee. Ik werkte zoals alle andere vrouwen.
Weven, fruit verzamelen en eten klaarmaken.
Tijdens het vissen gebruikten we tapukane, een melk achtige vloeistof van een boom, 390 00:59:-053, --> 00:59:11,444 wat de vis meteen vergiftigt.
Verwacht u dat de rechtbank al uw getuigenissen en verschrikkingen gelooft en dat u meer dan een jaar in die jungle geleeft hebt?
Ik stel voor om de verdachte een week lang te pleiten met een plechtigheid.
Er waren ook wondelijke dingen.
Er waren tijden dat de schoonheid van de natuur adembenemend was
en te mooi om te beschrijven.
Er waren vredige momenten voor mij en ik hielp Luamari met de infectie
en zij begreep mij.
Ik heb nooit geweten dat de natuur zo wild en overweldigend kan zijn
Waar is dit for, Luamari? Om op te warmen.
We hebben zout nodig. Geen zout zoals van de blanke man. We verbranden dit en dan hebben we zout.
Nee, hier kan je ziek van worden.
Nee, ik heb een kleintje.
Het is goed voor het kleintje. Daar gaat het van groeien.
Je krijgt een baby? Echt, Luamari?
Ga je een baby krijgen? Ja.
Dat is fantastisch.Is het de eerste keer?
De eerste keer. Oh, ik ben zo blij voor je.
Dit is allemaal sentimenteel gedoe. Het heeft niets met deze zaak te maken
Juryleden laten we niet vergeten dat deze lieve gevoelige jonge natuurliefhebber
ervan wordt beschuldigd een afschuwelijke dubbele moord gepleegd heeft.
En laten we niet vergeten dat dit 18-jarige meisje veel motieven en probocaties had om deze misdaden te plegen.
Is de verdediging verandert in waanzin.
Heren, heren. Wilt u bij de feiten blijven.
Goede dag. Lucht.
Umukai probeerde zichzelf op alle mogelijke manieren geliefd te maken bij mij.
Hij kon mij ook misbruiken als hij dat wilde, maar hij respecteerde mij.
Ik was verscheurd voor de bewondering die ik voor hem begon te krijgen...
en de haat die ik voelde dat ik liet zien.
Alsjeblieft, Luamari, vraag Umukai om me te helpen ontsnappen en ik naar mijn huis kan terug keren.
Ik leer hem woorden... in jouw taal.
Hij begrijpt je nu. Hij houd van je.
Maar ik niet. Ik haat hem. Moordenaar.
Hij heeft mijn vader en moeder vermoord. Hij is een monster.
Ik wou dat ik de moed had om het te vermoorden.
Nee, Catherine. Hij heeft niet jouw vader en moeder vermoord.
Mijn broer, Umukai, hij weet het.
Hij heeft gezien wie jouw vader en moeder heeft vermoord.
Ik geloof je niet, ik zag hem daar.
Een helicopter. Een helicopter, Luamari.
Alsjeblieft, help! Stop!
Kom terug, ik ben een gevangenen!
Je hebt gelijk, daar rennen een paar recht voor ons.
Hoe meer we er afmaken, hoe meer het bedrijf ons betaalt.
Hé kijk, één van hun is een Albino. Daar krijgen we het dubbele voor.
Oh shit, ze gaan het bos in.
Wacht, ga langzamer.
Nog een keer. Ze verstoppen zich daar beneden.
Waarom doen ze dit?
Waarom, waarom?
Het bedrijf verhuisd hier snel heen. We hebben geluk vandaag.
Goed land, vlakbij de rivier.
Daar liggen een paar.
Ik Vind het idee dat we die apen moeten doden nog steeds niet leuk.
Wij zijn proffesionals, toch? Waar maak je je druk om, het geld is goed.
Schiet op, ik wil hier niet te lang blijven en een Curare pijl in me reet krijgen.
Geef me een doek voor zijn handen. Hier.
Waarom doen ze dat?
Ik denk dat we goed betaald krijgen vandaag.
Ik kan het niet geloven.
Ik kan niet geloven dat ze zich zo kunnen gedragen.
Raak me niet aan. Blijf bij me uit de buurt, moordenaar. Ik haat je, heb je dat begrepen?
Blijf bij me uit de buurt. Jij hebt mijn vader en moeder vermoord.
Nee, dat was ik niet, ik heb dat niet gedaan.
Ik zag een blanke man. Je liegt.
Nee, nee het waren Indianen.
Blanke.
Umukai zegt de waarheid. Ik vond je vader en moeder dood.
Ik zou alles goedmaken met Umukai. Ik geloofde hem.
Maar wie vermoorde dan mijn ouders. En wie waren die blanke mensen, die indianen.
Één deel van mij verlangde naar wraak, het andere deel was blij
omdat ik Umukai nu anders zag.
Eet.Eet.
Ik wil daar heen.
Waar de zon opkomt, naar mijn huis.
Daar is het land van de blanke mens. Gevaarlijk.
Ik moet gaan.
Umukai. Dood.
Umukai. Umukai, je mag niet dood gaan.
Je mag mij niet alleen laten. Oh, God, ga niet dood.
Alsjeblieft, ga niet dood.
Cathy. Umukai.
Hoe voel je je? Ben je beter?
Waar heb je die kano vandaan? Heb je het gestolen?
Nee, ik leen het. Van wie?
Karaweri. Zij zijn boot-Indianen.
Zoeken ze jou en volgen ze je?
Nee, ik heb gevochten. Karaweri heeft veel kano's, maar ik heb voor jou met hun allemaal gevochten.
Dank je wel.
Het lijkt erop dat je relatie met die wilde die je ouders heeft onthoofd, veranderde in een liefdesrelatie.
Bezwaar. Dit is gratuite sarcasme. Rustig aan, heren.
Vertelt u verder mevrouw.
Ja, ik werd verliefd op hem.
Ondanks alles was hij mijn eerste en enige liefde.
Hij was een echte man, oprecht, briljant en weloverwogen.
Maar je werd niet alleen verliefd op Umukai omdat hij een kano voor je heeft gestolen?
Nee, het was wat hij daarna deed, toen realiseerde ik me hoe diep zijn liefde voor mij was.
Toen hij zijn mes weggooide, deed hij afstand van zijn leven als koppensneller.
Het was een totale toewijding aan mij, waardoor ik mezelf volledig aan hem gaf.
Maar ik wilde nog steeds weten wie mijn ouders vermoord had.
En met gevaar voor eigen leven bracht Umukai mij terug naar de plantage.
Ik was geobsedeerd en wilde wraak nemen.
Ik dacht destijds dat dit de enige manier was om al die gruwelen uit mijn hoofd te kunnen zetten.
Wie is daar.
Die schakelaar doet het niet zo goed, hè.
Het was altijd al zo.
Moeder wilde het vervangen, maar vader vergat het steeds om te doen.
Oh, nee! Ja, ik ben het, Cathy.
Nee, nee jij bent niet echt. Ik ben teruggekeerd uit de hel.
De hel waar julie mij naar toe gestuurd hebben.
Dat is onmogelijk. Jij bent dood.
Soms komt de dood terug. Ik wilde het niet, Cathy.
Nee, ik heb veel te lang gewacht.
Dat is omdat je mijn vader en moeder vermoord hebt.
Kijk maar voor de laatste keer naar hem.
Nee, niet doen. Ik smeek het je.
Die pijl is giftig.
Ik gebruik Curare. Je weet wel, hetzelfde waarmee jij je zus hebt vermoord.
Wiens idee was het. Wie heeft het bedacht.
Jij of hem. Hij was het.
Hem. Ik wilde het niet doen. Ik zweer het bij God.
Ik wilde het niet.
Oh, Catherine, ik heb altijd van je gehouden.
Dat weet je toch.
We... we hebben overal gezocht naar je.
Heel lang! Ja, zodat julie mij ook af konden maken?
Hij was het, alleen hem.
Je liegt, slet. julie wilde alle rechten zodat julie het goed zouden kunnen hebben.
Het maakte jou niets uit om met de man te slapen die jou zus heeft vermoord.
Hou je kop, leugenaar.
Nee, Cathy? ik smeek het je!
Nu is het jouw beurt.
Je zult nog een tijdje kunnen horen, elk woord. Je kunt zien, maar je kunt je niet bewegen
Nu kan jij voelen en zien wat ze daarmee doen.
De vijand, de hulpeloosheid.
Zou zijn ook mijn vader en moeder dood gegaan.
Hoe voelt dat, hë?
Dus Umukai heeft jou niet geholpen met jouw oom en tante te vermoorden?
Nee. Eigenlijk veroordeelt hij het.
Het is een taboe voor Garagueri-vrouwen om iemand te vermoorden.
En als ze dat doet, kan ze door niemand meer worden aangeraakt
en is ze bij dageraad bij hun God Tupan.
Umukai kon niet meer terug naar zijn stam.
Dat begreep ik. Maar ik wist ook dat hij niet zonder mij kon leven.
En daarom deed hij wat hij deed.
Ik hield van hem en zal hem nooit vergeten.
We vestigen de aandacht van de rechtbank op het feit dat de beklaagde gewelddadig is
en zichzelf heeft aangegeven bij de Politie.
We ontkennen geen enkele verantwoordelijkheid voor de feiten in deze zaak.
Ik vraag de rechtbank echter zorgvuldig de medische omstandigheden in verband met haar daad in overweging te nemen
en u af te vragen hoe een kwetsbaar meisje van 18 de fysieke kracht zou hebben om een menselijk hoofd af te snijden.
Haar verkrachters hebben er voor gezorgd dat zij tijdelijk krankzinnig werd.
Ik maak bezwaar. Krankzinnigheid is niet bewezen, ze was gezond.
Elke vrouw hier kan begrijpen dat dit arme meisje op haar hoede was na haar verschrikkelijke ervaring
voor meer dan een jaar in de jungle.
Edelachtbare, dat is belachelijk.
Het meisje heeft zelf gezegt dat zij wraak wilde nemen op haar ouders dood.
Heren, stilte. Verhef u stem niet, vergeet niet waar u bent.
Ik tolereer dit gedrag niet.
Ik ben degene die beslist of de psychische combinatie noodzakelijk is.
U kunt verder gaan, maar wees meer nauwkeuriger.
Maar het zijn feiten die ik u wil tonen, Edelachtbare.
En ik zou u willen vragen om ze voor onszelf en voor de Jury te beoordelen.
Daarom vraag ik u om de film nogmaals te laten zien waar de lichamen zijn gevonden.
Die hebben we al gezien. Ja, dat was voordat de zaak begon
maar nu heeft het een ander effect.
Het is een geweldige demonstratie van het decileren van uw Cliënt.
En een grote kracht dat een normaal persoon niet heeft.
vooral haar. Alleen iemand met lef heeft dat.
Nu gooit u het weer op krankzinnigheid, voor deze kleine moordenaar.
Heren, heren! Ik wil u erop wijzen dat ik hier de Rechter ben
en ik wil discipline.
De rechtbank accepteert het verzoek van de verdediging om de film te kijken.
Edelachtbare, leden van de Jury...
uit deze film blijkt duidelijk dat alleen iemand die lijdt aan totale krankzinnigheid zoiets kan plegen
en de kracht heeft om dat te doen, vooral zo jong als mevrouw Miles hier.
Het was waarschijnlijk door een morbide verlangen naar wraak
maar dat kwam meer door haar ervaringen die zij meer dan een jaar heeft moeten doorstaan.
Voor deze zaak vraag ik eenvoudig om het op tijdelijke krangzinningheid te houden.
En bovenal vragen we om genade. Zij is een slachtoffer, geen wilde.
De korte film die gemaakt was tijdens de zaak
dat de lichamen van het Deveca-echtpaar liet zien
werd verkregen door het Politie archief van Ciudad Rodaz.
En wat u nu ziet is de enige documentatie van de echte Catherine Miles
die wordt terug gebracht naar het ziekenhuis als crimineel gestoorde.
Hier heeft zij 8 jaar gezeten.
Deze beelden zijn verkregen door een lokale fotograaf
en het is nog nooit publiekelijk gepubliceerd, tot nu.
Tegenwoordig is Catherine Miles getrouwd met de Britse Architect Armstrong.
Catherine praat nooit meer over de periode dat ze bij de koppensnellers woonde.
Of over haar tijd in de gevangenis, of over haar misdaad.
Vreemd genoeg schreef ze haar verhaal aan een krantenverslaggever.
Ze zegt dat ze nu blij is.
niettemin, degenen die haar kennen zeggen dat ze vaak afstandelijk is
alsof ze heel ver weg is, in de Amazone.
Waar ze voor het eerst de liefde ontdekte met een primitieve man.
Mamie, mamie, mamie.
Kom hier, mijn boot is omgevallen.
Nee. Catherine is Umukai nooit vergeten.
Hij is nog steeds een groot deel van haar.
Ze herinnert zich, dat hij ervoor koos om niet meer te willen leven, omdat hij niet meer bij haar kon zijn.
Wat zij voor Umukai voelde is niet veranderd. Hij leeft voort in haar hart.
Mamie, huil je?
Nederlandse ondertiteling: HollandWood